ЛАВҲИ ДАРЁНАВАРДИ МУҚҚАДАС (#15675)

Уст Азиз ва Маҳбуб!
Эй Дарёнаварди Муқаддас! Киштии Пояндаи Худро дар Анҷумани Боло ҳозир кун.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Сипас онро дар баҳри қадим, ба Номи Бисёр Аҷиби У, фаровар. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Сипас бар он руҳҳои малакутиро, ба Номи Худованди Баланди Баландтарин, савор кун.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Пас лангар аз киштӣ бардор, то дар уқёнуси бузургӣ шино кунад, то аҳли онро ба ҷойҳои наздикӣ ба камингоҳи поянда бирасонад.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Чун бар канори оби пок, соҳили ёқутӣ расиданд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Пас онҳоро дар ин мақоми осмонии нопадидор берун намо. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ин мақомест, ки Худованд, дар он ба Оташи Ҷамоли Худ дар дарахти поянда намудор шуд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Дар он мақом ҳайкалҳои Амри У кафшҳои нафс ва ҳаворо аз по бароварданд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Дар он Арҷмандии Мусо бо сипоҳи поянда чарх мезанад.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ин мақомест, ки дар он Дасти Худованд аз ҷомаи бузургии У берун оварда шуд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ин мақомест, ки дар он Киштии Амр ҳаргиз ҳаракат намекунад, агарчи бар аҳли он ҳамаи Номҳои Яздон хонда шавад.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Пас Эй Дарёнаварди Пок, он чиро ба аҳли киштӣ биёмуз, ки Мо ба ту дар паси пардаи пушида омухтем. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Шояд онҳо дар марзҳои чун барф сапед ва пок дар намонанд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Ва бо болҳои руҳ, ба мақоме, ки Худованд аз ёди ҷаҳонҳои офариниш онро пок намудааст, парвоз намоянд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ва дар ҳаво чун паррандагони наздик,
дар фармонравоии дидор ҳаракат намоянд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Ва ба розҳои нуҳуфта дар баҳрҳои равшанӣ огоҳ шаванд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Онҳо аз ҳама роҳҳои бастаи ҷаҳонӣ гузаштанд, то ин ки ба мақоми ягонагии илоҳӣ ва маркази раҳнамоии осмонӣ расиданд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Хостанд ба мақоме бирасанд, ки Худованд онро аз мартабаҳои онҳо болотар сохта буд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Дар он ҳангом ситораи сузанда ва шуълавар онҳоро аз миёни сокинони Подшоҳии Дидори У ронд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ва онҳо Овози Бузургиро аз паси саропардаи ғайб, аз Камингоҳи Баҳо шуниданд; 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ки Эй фариштагони нигаҳдор! Ононро ба ҳудуди худи онҳо, ба ҷаҳоне, ки дар зер аст, баргардонед.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Зеро онҳо хостанд дар ҳавое парвоз намоянд, ки дар он кабутари осмонӣ пар назадааст.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ва киштиҳои орзуҳо ва дилҳои доноён дар он ҳаракат намекунад. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Дар он ҳангом, душизаи осмонӣ аз ғурфаҳои боло сари худро берун баровард.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ва бо ишораи абру ба анҷумани покон фармуд:
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Равшании руйи у аз замин то осмонро дурахшон мекунад.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ва чун дурахшиши зебоии у бар касоне, ки аз хок сиришта шудаанд, уфтод.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Дар он ҳангом ҳамаи офариниш дар гурҳои нестӣ ба ҷуш ва хуруш омад. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Сипас овози худро бо оҳанге баланд кард, ки ҳеҷ гуши шунавандае, аз оғози беоғоз нашунида буд. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ва гуфт: Ба Номи Худо! Он касе, ки дар дили худ буйи хуши муҳаббат аз Ҷавони Ироқии Нуронӣ надорад.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Ҳар чӣ хирадманд ҳам бошад, наметавонад, ки ба равшанӣ ва ҷалоли осмони боло бирасад.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Он гоҳ ба яке аз канизони худ фармуд: 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Аз қасрҳои поянда бар пайкари офтоб дар ин фазо фуруд ой. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Сипас диққат бидеҳ, ки имруз дар дилҳои худ пинҳонӣ чӣ розеро нуҳуфта медоранд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Агар буйи пироҳани Ҷавонеро, ки дар саропардаи равшанӣ аз дасти сангдилон пинҳон аст, пайдо намудӣ.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Он гаҳ дар худ фарёд каш, то ба он касоне, ки дар ғурфаҳои фирдавс аз пайкарҳои бениёзӣ сокинанд, бишнаванд ва огоҳ шаванд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Ва онҳо ҳам аз ғурфаҳои поянда фуруд оянд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ва дасту пои онҳо биларзад, ҳангоме ки дар ҳавои вафо парвоз мекунанд. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ва шояд буйи хуши Маҳбубро аз пироҳани онон дарёбанд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Он гоҳ Чеҳраи Душизаи Наздикӣ аз канори осмони Ғурфаҳо бидурахшид, ба монанди он равшание, ки аз Руйи бар ҳайкали фонии У пошида мешуд. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Ва ба зеваре фуруд омад, ки осмонҳо ва он чӣ дар уст дурахшанда гардид.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Чун ҳаракат намуд, дар ҳаво, ҳама чизҳо дар заминҳои покӣ ва бузургӣ муаттар ва хушбу гардид.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Чун ба он ҷой расид, бо қади чун сарви равон дар дили офариниш барпо шуд. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Сипас буе аз онҳо кашидан хост аз замоне, ки на оғозро медонад на анҷомро. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! Ва он чӣ мехост аз онҳо пайдо накард ва ин аст, яке аз қиссаҳои аҷиб.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Сипас фарёд баровард ва нола кард ба мақоми худ ба қасри ёқутӣ баргашт. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Сипас забони ширини у калимаи пинҳониеро гуфт.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Ва дар миёни Анҷумани Боло ва душизаҳои поянда нидо кард.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
«Ба Худо савганд! Аз он даъвогарон бодҳои хуши Вафоро наёфтам!
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Ба Худо савганд! Ҷавон дар сарзамини бегона, яккаву танҳо дар дасти ононест, ки аз Худо баргаштаанд.»
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Ва пас аз он дар худ бигирист ва фарёд кашид, гиристан ва фарёде, ки аҳли Анҷумани Боло аз он ба гиря ва фарёд ва ларза даромаданд.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ва бар хок афтид ва ҷон супурд, гуё ки уро садо карданд ва у гуш дод ба Оне, ки уро ба Подшоҳии Боло даъват кард.
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!
Пок аст, Оне, ки уро аз ҷавҳари меҳр дар миёни дили биҳишти боло офарид. 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Он гоҳ душизаҳои биҳиштие аз ғурфаҳои худ берун баромаданд, ки чашми ҳеҷ касе аз аҳли биҳишти боло дар онон наафтода буд.
Пок аст, Парвардигори ман,
Дар гирди у ҷамъ шуданд ва пайкари уро дар хок бар руйи замин афтида ёфтанд; 
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо! 
Ҳангоме, ки ҳоли уро ба чашм диданд ва пай бурданд ба ҳарфе аз сухане, ки Ҷавон ба онҳо гуфт. Сарҳои худ урён намуданд ва пироҳан бар тан дариданд, ва бар руйи худ силиҳо заданд, ва шодмониро фаромуш намуданд, ва ашк аз чашмон сарозер рехтанд, ва бо дастони худ бар рухсорҳои худ муштҳо кубиданд. Ва ин аст яке аз мусибатҳои асроромез
Пок аст, Парвардигори ман, Абҳо!

-Bahá'u'lláh
-----------------------

